"Mga Munting Pangarap ni Saiwai"

The last goodbye and reminisce..

2010-05-30T10:05:00.000-07:00

The past few days I have been thinking a lot about him and our past. It’s a mix of good and bad memories. I think I should get over him but instead I’ll make a list of the things I miss about him. Maybe I should look at the good things inhim so that I won ’t be bitter anymore.
Here is the list that I miss about him.

Our long talks with each other. The things we used to talk about ranging from movies, family, friends, future works, dates, and everything else..
We were spending time almost everyday with each other but I still looked forward on our special day which is everyday. Those days when all we do was joke around and laugh at the simplest of things. How you used to laugh at the corniest jokes I make. Those moments when we just cuddled and never cared about the rest of the world. Holding your hand hoping that it would never end. The feeling I used to have when I was with you. The feeling of being loved in return and being cared for. The support you gave me whenever I had doubts about myself and my capabilities. You gave me the strength to go through things when I was in doubt. How understanding you were to me despite of my short temper and the lapses I had with you. How forgiving you were to me even though I wasn ’t as forgiving to you.
How you managed to surprise me every time we see each other. How you would always look your best wearing the dresses that always brings a smile to my face. The way you find me cute when I do something stupid or in your own words something special. Your unselfishness was something I appreciated very much. You taught me to share and not count the things you gave to others. How you appreciated the simplest of things that I did for you and how you valued the tiny things I did for you. Those moment when you always ask me about the imperfections you have even though I never notice them. How I were so concerned about my look even though you said I’m perfect to your eyes. The chats and text messages we used to do every single day. The messages I used to receive from you every night saying good night and I love you to me right before I sleep. The conversations we had about our future, our plans together in life, how many kids we wanted to have and our dreams of owning a house. How we discussed in taking further studies after we got married. The talks we had about how we were meant for each other. How things just went into place on the right moment at the right time. How you would always tell me that it is the cosmic flow of the universe that has brought us together. How you would always tell me that I never appreciate the tiny things in our relationship cause I appreciated everything that you did. How you were very much into romantics. The things you wanted me to do. I never showed you how I was also a romantic but held back myself due to my past experiences. The comfort of your voice every time I had a problem and the times I spend with you helping you with yours. The songs you dedicated to me because you wanted me to understand how you felt through the lyrics of these songs. Even though you thought I took these songs for granted every time I hear these songs it always reminded me of you. Those sweet comments you used to say to me on the social networking sites. The times when we had those fights which would end up with me trying to comfort you. Those times when I made you cry that always crushed me deep inside. Whatever happened at the end of our relationship I still believe you brought out the best in me… but also the worst of me.

And now I think Im free to get over you and starting now to just only cherish the past and to never hope that were gonna be together again.. Thank you for the loved and care, soon I’ll gonna make through this.. And this is now the beginning of the end. Sweet Goodbye.

Hope you read this.. :p

Tags: goodbye reminisce..

Writer's Block (part2)

2010-03-13T18:53:00.000-08:00

Mag-dadalawang lingo ng lumipas ng mawala si Clarie isang araw lang na pag-kamatay ng pinsan ko pina-cremate na siya ni tita Annie .. kung trauma inabot ko mas malala ang nararamdaman ni tita. Ang natitirang abo ni cla ay inuwi sa bahay at inilagay sa kwarto nya. Di ko kinayang tumira ng mas matagal pa sa bahay, bukod kay tita na halos di na kumakain at natutulog, naroroon din ang natitirang parte ng ala-ala ni Clarie at sa tuwing mapapadaan ako sa kwarto nya ayuko ng mga nararamdaman ko. Magkatabi lang kami ng kwarto, at sa tuwing nasa loob ako ng kwarto ko naririnig ko parin ang boses nya, para bang walang nawala sa loob ng kwarto.. na parang naroroon parin sya at kinukwentuhan ako sa nangyari sa lakad niya..

Sinunod ko ang payo ni Alice na ka co-worker ko sa isang publishing company. Lumipat ako ng matutuluyan sa isang maliit na apartment malapit din kila Alice, sinunod kong lahat ng payo nya. Umalis muna ako ng bahay kung saan nagpapa-alala sakin sa pinsan ko. At para tulungan ko ang sarili kong maka move-on sa isang trahedyang naranasan ko, at imbis na dibdibin ko ang mga nangyari, gawin daw inspirasyon ang karanasan ko sa pag-sulat ng bagong libro. Hindi aprobado sa akin ang bagay na ito, pero pinilit kong gawin para na rin sa sarili ko.. Di ako kilala ng mga tao bilang isang manunulat, kaya hindi nila alam na namatayan ako ng isang minamahal, dahilan upang di ko masundan ang hinihingi nilang bagong libro. At hindi nila alam na hindi madaling simulan ang isang libro lalo na’t sa mga ganitong sitwasyon.

Lumabas ako ng apartment at nag-umpisang maglakad-lakad, tulong narin ito para maumpisahan ko ang librong hinihingi ng publisher ko.

Mula sa kabilang dulo ng kalyeng kinatatayuan ko may isang babaeng unti-unting lumalapit sa akin, nang palit na sya naaninagan ko ang babae si Alice lang pala, naka-short at jacket na puti hanga din ako sa fashion statement ni Alice na naka mataas na takong pa pero hindi ko pinahalatang natatawa ako.

Inaya nya kong pumunta kami sa malapit na drug store sumasama raw ang pakiramdam nya kaya lumabas sya.. sinamahan ko sya para kahit papa-ano naman ay alam ko kung saan ako pupunta sa oras na sumama rin ang pakiramdam ko.

Sa paglalakad namin ay may nakita akong butika at itinuro ko ito kay Alice para makabili na rin sya ng gamot. Habang tumatawid siya sa kabilang dulo ng kalsada kung saan naroroon ang butika, pinasya kong maiwan sa waiting shed na naka-pwesto sa harapan nito. Umupo ako at sinumalang mag-isip ng bagong plot ng libro ko.. unti-unti kong nilalapatan ng tinta ang utak ko, sa kabilang dulo ng kalsada may isang nakaputing babaeng nakatayo at nakaharap sa akin.. tila may gusto syang sabihin ngunit di sya makapag-salita… at sinumulan kong lagyan ito ng buhay, babaeng bakas ang hirap na nararanasan, babaeng bumibigay na ang mga paa’t balikat, halos di na makatayo dahil sa durog at bali na ang mga buto nya, babaeng nakasandal na lamang sa sarili nitong anino.

Nagulat at natakot ako sa mga sumunod na pangyayari. Pumikit at dumilat ako ng paulit-ulit sinampal sampal ko ang sarili ko upang magising sa imahinasyong nasa isipan ko.

Ngunit, ang imahinasyon ko ay nauwi sa totoo. Naroroon parin ang babae sa kabilang dulo ng kalsada at ngayon wala na sya sa imahinasyon ko nakikita na ng mga mata ko ang babaeng nakaharap sa akin. Hindi ko alam kung ginogoyo ba ako ng sarili kong imahinasyon , ngunit hindi! Lahat ng nakikita at naririnig ko ay totoo! Nagpapanic na ako gustuhin ko mang sumigaw ngunit walang boses na lumalabas sa bibig ko, pero ang mga paa ko?? bakit humahakbang sila papalapit sa babae?? Di ko ito mapigil, wala na akong lakas para mapigil pa ang unti-unting paghakbang ng mga paa ko.. may mga boses akong naririnig ngunit hindi malinaw ang mga sinasabi nila.. di ko magalaw ang mga mata ko at mailingon sa iba. Nakatitig lang sya sa babaeng inaabot ang bali nyang kamay pasalubong sa akin,

Sarah!!!

Sarah nga! Naririnig ko ang pangalan ko, may tumatawag sa akin ngunit di ko alam kung sino at kung saan nang-gagaling!

Sa muli kong paghakabang napatilapon ako at napahiga, nagising mula sa pagkatulog ng buo kong katawan, nakaramdam ako ng dampi sa aking mukha.

Pinahid ko ang tuyo kong mga palad dito.. hindi tubig o pawis ang nasalo ng palad ko, kundi mga dugo….

Dugong unti-unting tumatalsik patungo sa buo kong katawan.

Nakita ko si Alice, nasa ilalim ng isang mahaba at malaking sasakyan, para syang isang bola na pinagpapasa-pasahan ng malalaking gulong nito, inabot ni alice ang kamay nya sa akin .. humihingi sya ng tulong pero, wala akong magawa di ko magalaw ang buo kong katawan, naririnig ko ang bawat pagkalas ng kanyang mga buto, ang sakit na nararamdam nya, at ang unit-unting pagkawala ng hangin sa katawan nya, nawala na parang isang bula….

Ang katawan ni Alice, parang parte ng sasakyang nagpira-piraso …

Sa mga nasaksihan ko naramdaman kong dumilim ang buong paligid.. ngunit, nakita ko ang babaeng nakatayo parin sa kabila ng kalsada…

Nakatitig at dahan dahang nawawala.. bago ako mawalan ng malay nasambit ko parin ang mga pangalan nya..

Al….

At biglang nawala ang lahat.

Writer's block (part 1)

2010-03-13T02:28:00.000-08:00

Bata pa lang ako mahilig na akong mag-sulat pinangarap kong magkaroon ng sariling libro at makita ang mga likha ko sa mga sikat na bookstore, at kilalanin ako bilang isang sikat na manunulat. Pero, habang lumilipas ang panahon may mga bagay akong nadidiskubre sa sarili ko,

Bagay na di normal bilang isang taong kagaya ko..

Bagay na di ko akalaing pagsisisihan ko…

Labing tatlong taon na ang lumipas nang bumalik akong muli sa kinilala kong tahanan. Sa bahay ng aking kinilalang ina, si tita Annie.Simula ng mawala ang mga magulang ko dahil sa isang aksidente, si tita Annie na ang nagpalaki sa akin.

Labing tatlong-taon na ako nung umalis ako sa Pilipinas, upang pag-aralin ng isa ko pang tiyahin na si tita Lanie, pero sa kasamaang palad namatay din sya sa tahanan naming sa amerika. Dalawangpu’t tatlong gulang na ako, masasabi kong sa bata kong edad natupad ko na ang matagal ko ng pangarap, ang maging isang manunulat.

Kinilala ako sa Pilipinas maging sa iba ring bansa, maraming beses na rin akong pinarangalan at binansagang pinaka batang manunulat.

Sa dalawang taon kong pagsusulat nagpasya akong baguhin ang tema ng mga likha ko.. Gumawa ako ng mga horror stories at sa pangatlong taon ko mas kinilala ang makabago kong likha, mas dumoble ang popularidad ko. Ang iba sa mga sinulat ko ginawa nila ng iba’t-ibang pelikula.Ang pag-ugong ng pangalan ko sa industriya, kabaliktaran ng pisikal kong pagkatao..

Kilala nila si Sarah bilang isang manunulat pero, di nila kilala si Sarah bilang isang tao.

Maaliwalas ang panahon ng lumabas ako ng bahay, nagulat si tita Annie sa paglabas ko. Halos mag iisang buwan na akong nakauwi pero ngayon palang nya akong nakitang lumabas ng bahay. Binati ko sya sabay sakay sa sasakyan di ko na hinintay pang makipag-usap sya sa akin.

Nag-umpisa kong isara ang pinto ng sasakyan, napatingin ako sa salamin may isang babaeng nakatitig sa akin. Napahinto ang paghinga ko ng mga ilang oras, hindi ako nakaimik ng bigla syang tumawa. Pasigaw kong binigkas ang pangalan ng pinsan kong si Clarie, habang naiinis ako at inaalis ang kaba sa dibdib ko sya namang tawa ng pinsan ko.

Inaya nya kong mamasyal dahil kaarawan nya at di ko alam kung paano nya ko napapayag sa gusto nya. Di ako sanay makihalubilo sa iba maliban sa publisher, editor at mga close kong kamag-anak.

Madilim na ngunit nasa mall parin kami ng pinsan ko, nasa sulok lang ako habang nagsusukat sya ng mga damit na regalo daw nya sa sarili nya. Bumili ako ng isang red dress para sakanya habang abala sya sa pagsusukat. Surprise gift ba, di ko alam kung magugustuhan nya gift ko dahil di ako nagsusuot ng mga ganitong damit basta may masabi lang na may gift ako ayos na yon!

Nag-iisa lang akong nakaupo sa customer seat ng boutique kung nasaan kami.. nag-umpisa kong paganahin ang pag-iisip ko para sa sususnod kong kwento. Isang lalaki ang nasa imahinasyon ko nakaupo sa kabilang dulo ng kinauupuan ko, tulad ng mga karakter sa horror stories duguan ang lalaki pero nilagyan ko ng kakaibang twist inalis ko ang kalahati ng mukha ng lalaki sa unti-unting pagbuo ng karakter sa isip ko, nakaramdam ako ng panlalamig ng buo kong katawan parang dahan dahang nagsisikip ang dibdib ko’t bumibilis ang pagtibok ng puso ko. Ang lalaking nasa imahinasyon ko unti-unting nagkakatotoo.

Sandaling nanahimik ang buong paligid tibok lang ng puso ko ang tanging naririnig, sa tagal- tagal kong nagsusulat ng mga nakakatakot ngayon lang sa aking nangyari ito, ngayon lang ang pakiramdam na ito..ngayon lang.. wala akong hanging nararamdaman di tulad sa mga pelikulang napapanuod ko.

Lalo akong di makahinga ng unti-unting nabuo ang pigura ng lalaki, pula ang suot nya at puno ng dugo ang buong katawan, buto’t balat ang duguan nyang mukha, unti-unti gumagalaw ang ulo nya paharap sa akin sa pag-kaharap nya di ko mapigilang maiyak, ang kalahati nyang mukha ay naaagnas na …. Nag iba ang pakiramdam ko uminit at biglang naglakit ang kaliwa kong balikat, at dahan-dahan kong nilingon ito.. ang kalahating mukha ng lalaki ang bumungad sa akin. Di ko magalaw ang katawan ko, hanggang sa nagsalita ang lalaki at inaaya nya kong umuwi..

Lumiwanag ang buong paligid nawala na ang lalaki sa imahinasyon ko, ngunit ang pakiramdam ko di nagbabago.

Mula sa fitting room lumabas ang pinsan ko, nag-paalam sya sa akin na pupuntahan nya ang kaibigan nyang naghihintay sa may parking lot. Tumungo lang ako at nagpasyang magpaiwan sa foodcourt kung saan mas marami akong makikita. Ilang minuto pa ang lumipas tumawag na ang pinsan ko at inaaya nya na akong umuwi…

Sa pag-baba ng phone ko, paulit ulit kong narinig ang huling salita ng pinsan kong humi-hinang bumubulong sa isip ko, napatakbo ako kung saan naroroon ang pinsan ko. Sa pagtayo ko sa upuan nadulas ang isang crew , may hawak na matalim na bagay na kamuntik ko ng ikamatay. Di ko ito masyadong inintindi at tinuloy ko ang pagtakbo patungo sa pinsan ko. Sa parking lot bumungad sa akin ang maraming tao. Hinanap ko agad ang pinsan ko , sa dinami-rami ng tao napansin ko ang isang lalaking pamilyar sa isip ko. Muli nanamang nanlamig ang buo kong katawan ngunit dahan-dahan ko paring hinakbang ang mga paa ko patungo sa sentro ng pinagkaka-guluhan ng mga tao. Isang duguang babae at puno ng dugo ang paligid nya nakasaliw sa pulang damit na suot nya.

Napaluhod ako at humagos ng luha ng Makita ko ang hati na mukha ng babae,

at ang kalahati ay nasa paanan ko..

wala akong ibang maisip kundi ang umiyak ng umiyak nawala lahat ng takot na naranasan ko napalitan ng luingkot at galit sa sarili ko…

Galit at pagsisisi na sana sinamahan ko ang pinsan ko lumabas patungo sa kaibigan nya..

Na sana kahit papaano may magagawa pa ako..

Para mabuhay sya..

Para sana buhay pa pinsan ko…

Pain Fade Away

2010-01-01T21:32:00.000-08:00

Ang tagal ko nag-isip bago ako nagsimulang magsulat. Tagal ko na rin huminto para makapagsulat ng bago..
Naniniwala kasi akong kailangan unahin ko muna lahat ng dapat kong gawin sa school bago ako gumawa ng bagong blog na ipopost ko sa net. Pero ginagambala ako ng pag-iisip ko. Nag-umpisa ito ng magka-usap kami ng pinsan ko kagabi.. Kala ko matatapos na ang pag-iisip ko sa pagpikit ng mga mata ko. Hindi pala..

Nagising ako pero nakatambay parin sya sa imahinasyon ko.. di ko kaya baka sumabog pa utak ko at mag mistulang may fire works display sa amin. Kaya idinaan ko na lang dito.

Nagsimula ang usapan naming kung nag fafade ba talaga ang love? Korni ko no? pero binagabag talaga ako. Medyo may pag ka bitter at medyo nagka migraine ako sa tanong ko. Pero tulad ng sabi ng pinsan ko na sinang ayunan ko rin naman, “Malamang hindi love yun kapag nag fade”.
Pero kahit gaano katibay ng statement may comma parin ito at di natatapos sa period. Tulad ng papel na sinusulatan ko ngayon.. kahit gaano sya kalinis at kasing puti ng una. Nagkamantsya parin ito. Salamat kay ondoy nag-iwan sya ng bakas sa paboritong notebook ko. Kalakip ng notebook kong ito ay lahat ng class picture ko na iningatan ko simula kinder pero lahat ng iyon nasira at walang naisalba.

Tulad nga ng sabi ko kahit gaano katibay at kasaya ng samahan nagkakamantsya parin ito. May mga bagay na naaayos pa at pwedeng simulan ulit ng bago ngunit, meron din kagaya ng mga class picture ko na kahit anong gawin mo wala ng bagong maaayos, di mo na maaalis ang stain kasi nag fade na.

Pero wala pa ring kinalaman yun sa gusto kong sabihin. Siguro kahit papano may koneksyon naman..
Meron kasi minsan sa buhay ng isang tao may pinanghihinayangan ka.. sabi ko nga “Absence makes the heart grow fonder and That's when you realize there's no turning back..”

Bigla mong mami-miss sabay kasama na ang pagbibigay ng sariling sitwasyon sa sarili mo, Kung pano kaya kapag? Sana ganito na lang… Bakit kaya hindi? Bakit kaya oo?

Minsan kailangan tanggapin din natin sa sarili natin na tayo ang mali. Mali ang desisyon, mali ang sagot, maling ugali, maling ipinakita. Kailangan pala kung minsan alisin ang tinatawag na pride. Huwag mo ng hintaying marinig na sasabihin sayo na “lagi naman ako ang may kasalanan”.

Hindi sa lahat ng oras na sa kamay mo ang batas. Hindi naman mahirap magsabi ng sorry lalo na sa mga taong mahalaga sa iyo diba?

Hindi rin masama na sa pagpasok ng bagong taon may mabuti ka namang magawa. At kung meron ka nanaman nito. Hindi rin naman masama na dagdagan pa.

gusto kong matutong mag bike..

2009-11-08T08:47:00.000-08:00

bata pa lang ako lagi na kaming nagpupuntang cultural para mag arkila ng bike (yung may 2 maliit na gulong sa likod) at buong araw mag-papakapagod sa arawan kasama ng mga kamag-anakan namin..

naaalala ko sa tuwing may birthday samin dun kami lagi pumupunta, saka kapag may okasyon rin..

naka sanayan na siguro ng pamilya yon.. pero nang mag simulang tumanda ako, di ko na alam kung meron pa ring cultural at kung meron parin bang arkilahan ng mga bike dun,

grade 4 ako ng may nag turo sakin mag bike ng single .. tulad ng sabi ng nakakarami di ka matututong mag bike nang hindi ka magagalusan at masasaktan.. di nga sila nagkakamali, pero yung mga galos na un nag sisilbing palatandaan na paunti-unti mo nang nakukuha ang gusto mong matutunan..

pero lumipas ang maraming taon.. di ko na nagalaw yung bike na nakatambay sa loob ng bahay namin..

naniwala kasi ako sa sabi nilang sa oras na matuto na ang taong mag bike, marunong na toh forever..

pero hindi pala totoo..

matapos kong manuod ng TV sa bahay nainggit ako sa mga nakababatang kong pinsan.. gamit nila ung mountain bike na pinadala ni tito.. nanghiram ako.. pero kahit anung pilit ko di talaga ako marunong,,,

ayukong tumanda akong hindi marunong ng isang bagay na kayang kayang gawin ng mas nakakabata sakin..

kahit sa mga simpleng bagay lang gusto ko matutunan .. sabi ng iba di ko naman ikakamatay kung hindi ako matutong mag bike , pero para sa akin malaking parte na un nang pag katuto bilang tao..

mahalagang habang nabubuhay ka..matutunan mo ang lahat ng bagay na pwede mong matutunan kasi pag wala ka na sa mundong kinagagalawan mo ngayun huli na ang lahat para matutunan mo yung mga bagay na wala na sa pupuntahan mo…

sabi nga ng ka chat ko “never hold back tayo’y magsaya malay mo 2012 na pala magugunaw yung mundo”

gusto ko talagang matutong mag bike….

Wag gawing sagot ang pagpapakamatay…

2009-11-08T08:46:00.000-08:00

Friday , SM City Fairview

Sept. 18, 2009 Pinaka malas na araw para sa amin ng pinsan ko ,… Sa kung anung kadahilanan hindi ko alam,

umaga pa lang puro kamalasan at kagugulat na pangyayari na bumubungad sa akin..

Tanghali, Pumunta ako sa bahay ng pinsan ko para matulog… Pero imbis na matulog kwentuhan ang inabot namin,,, Nagpasama sya sa akin para kunin ang kaunaunahan nyang sweldo para ibigay sa tita ko,, 4pm magsasara ang banko at 3:50 kami dumating. Pero “sorry were close” na lang ang nakita namin.. Wala ng choice kundi mag hintay sa kung anung irereply ng tita ko.. Malas nag sayang lang kami ng pamasaheng makakabili ng Mcburger at isang Mcfloat.. Pinapunta kami sa SM City Fairview ni tita para itreat, buti na lang gutom na kami eh!

salamat kay tita sa treat nabusog kami..

9pm pa pasok ni ate kaya may panahon pa kami para gumala at maglakad-lakad.. Nakalibot, nakakain, nakainom, nakitingin.. paalis na kami.. pero bago kami makalabas ng SM may isang pangyayari kinalambot ng tuhod namin ni ate..

4th floor, StoryLand.. Ground Floor tapat ng foodcourt..

Ganyan ang shortcut trip ng taong naabutan naming naka handusay mula sa ground floor.. Kala namin may mag inang sirenang pinagkakaguluhan mula sa Center Field ng mall pero hindi pala.. Sa mga sandaling un di namin alam ang irereact .. Gusto ko malaman kung anu ngyari kaya nagtanong na rin ako… “Estudyante hawak hawak pa nga ung uniform nya eh, kala namin manikin un pala tao na” ..

Rason?di ko alam..Pero isa lang ang confirmed, Suicide ang nangyari..

Kahit siguro kasing bigat na ng Earth ang dala dala ko,.di ko parin ma-tritripang tumalon mula sa top floor to ground floor, Maglaslas sa leeg oh mag patangay kay Optimus Prime, maging mag pasabit na parang damit..

Maraming problema sa mundo , walang taong walang problema ayun ang alam ko.. Pero ang gawing sagot ang magpakamatay, parang pumatay ka na rin ng ibang tao..sabi nga kung alam natin ang future di tayo matututong magsisi pero sa mga taong di nahintay ang future nila… pano pa nila malalaman na ang pagsisisi ay isa sa pinaka importanteng aral na binigay ni GOD..

Kaya nga hindi nauubos ang bukas eh… para itama mo ang mga maling nagawa mo kahapon..

Anino ng sakit ko…(part2)

2009-09-16T09:54:00.000-07:00

Maaliwalas ang panahon bago kami umalis sa bahay, pero kinain ng dilim at malakas na hangin… Bago pa man bumuhos ang malakas na ulan nakarating na kami sa aming pupuntahan… Iba sa nakasanayan kong lugar nakakita ako ng ibang mga tao bukod sa mga taong nakasanayan ko , may mga kung anu anong nakapinta sa paligid. Mga malalaking manika na may pakpak at Isang may pasan pasan na malaking krus sa balikat…

Bakas sa mukha ko ang kasiyahan, nakalimutan kong lumalayo na ako mula sa kinatatayuan ng aking mga magulang… Mula sa malaking bintana ng malaking gusali gumuhit ang nakakasilaw na liwanag galing sa madilim na kalangitan, namangha ako ngunit pagkatapos nito’y isang malakas na tunog ang sumagot, nabasag ang malaking salamin. Natakot ako at napatakbo pero sa paglingon ko anduon ang kaibigan ko.. Sinasabayan ako sa pagtakbo at dahil doon napanatag ako.

Patuloy ang buhos ng ulan, patuloy na nagbabadyang hindi na sya titigil. pero ayos lang iyon kasama ko parin sya nakaupo kami sa isang bangketa kaharap ang isang poste na nagbabadya naring bumigay dahil sa malakas na hanging dala ng ulan..

Lumipas pa ang Ilang minuto masama na ang pakiramdam ko.. pero tinitibayan ko ang sarili ko para sakanya, di sya nagsasalita pero alam kong takot na ang nararamdaman nya kaya sya nasa aking likuran..

Nag-umpisa na ang kalbaryo ko .. patuloy na akong inuubo.. at habang tumatagal dumadami na ang dugo na nasa palad ko..Nagulat akong ganoon rin ang nararamdaman ng aking kaibigan.. di naming magawang alalayan ang bawat isa.. pero, nasa tabi ko parin sya laging dumadating sa oras na nangangailangan ako ng tulong, kaya kailangan kong tibayan ang sarili ko para sa aming dalawa..

Gumuhit ang ngiti sa aking labi narinig kong may tumatawag sa pangalan ko.. mula sa maka-ibang direksyon patungo sa kinalalagyan namin.. Nagulat ako sa nakita ko.. dalawang kamukha ng kaibigan ko ang paparating, marahil sinusundo na sya ng mga magulang nya.Lalo akong natuwa ng makita ko ang aking mga magulang kasunod ang mga magulang nya. Napangisi ako at napatawa, siguro magkakaibigan din sila… ..

Sabay kaming tumayo at tinawag ang mga magulang namin.. Sabay kaming yumakap ng mahigpit at umiyak.. sabay kaming tumawa at sabay sabay kaming umuwing nawala ang pangamba.

Nagkaroon ako ng pagkakataong ikuwento ang lahat kila mama… Nalaman kong simbahan ang tawag sa gusaling aming napuntahan. Jesus pala ang pangalan ng manikang may pasan ng mabigat at malaking krus at mga anghel pla ang iba pa…

Paakyat sa kwarto nagtaka akong kasama ko parin ang kaibigan ko.. Tinanong ko sakanya kung nakapag paalam na ba sya sa mga magulang nya .. Pero di na to tulad ng dati.. humarap si mama sa akin habang nakatitig sa mga mata ko.. niyakap nya ako ng mahigpit naramdaman ko ang mainit na tubig na dumadaloy mula sa balikat ko.. nag umpisang patayin ang nakasinding ilaw mula sa pinto ng kuwarto ko, napangiti si mama at sinabing matulog na ako.. Tumanggi ako sabi ko magkwekwentuhan pa kami ng kaibigan ko,. Pumasok mula sa bintana ko ang malamig na ihip ng hangin kasabay ng malumanay na salitang di ko lubos na naunawaan..

“Anak, makakahanap ka rin ng kaibigan maliban sa Anino mo..”

at nagumpisa ng tumulo ang luha ko….

Anino ng Sakit ko.. (part1)

2009-09-16T09:52:00.001-07:00

Patuloy ang buhos ng ulan, patuloy na nag babadyang hindi na sya titigil pero ayos lang iyon kasama ko parin sya nakaupo kami sa isang bangketa kaharap ang isang poste na nagbabadya naring bumigay dahil sa malakas na hanging dala ng ulan..

Masaya akong nagkukwento ng ngyari sa buong araw ko, siguro nasisiyahan din sya sa pakikinig sa akin di man sya nagsasalita alam kong panatag rin sya tuwing magkasama kaming dalawa… Masaya akong nagkaroon ng kaibigang tulad nya…

Wala akong kaibigan noong bata pa ako mag-isa kong inaaliw ang sarili ko sa paglalaro ng tautauhang bigay sa akin ng ama-amahan ko sa loob ng apat na sulok ng madilim kong kwarto,kung saan namuhay ako ng higit na sampung taon simula ng magkaisip ako. Sa pang labing isang taon kong kaarawan nakakita ako ng liwanag, sa unang pagkakataon nakalabas ako sa apat na sulok ng mundo ko. At sa unang pagkakataon nakakilala ako ng isang kaibigan

Iba ako sa mga normal na tao… may sakit akong dala dala ko sa lumipas na labing isang taon ng buhay ko… Hindi ko hangad na kaawaan ako, pero gusto kong maramdaman na kahit papaano may karamay ako.. Kaya ng makilala ko siya di ko alam kung paano ko mapapaliwanag yung kasiyahan ko. Siguro, nakita ko ang sarili ko mula sakanya kaya agad ko syang nagustuhan. Bukod sa akin wala naring ibang kumakausap sakanya. Dahil hindi sya nakapagsasalita di ko alam kung san sya nakatira? sinong mga magulang nya? ano ang nararamdaman nya? ang PANGALAN nya? at kung masaya ba sya sa tuwing magkasama kaming dalawa? kasi ako, SOBRA….

Linggo ng umaga, aalis ang buong pamilya at unang araw kong aalis kasama sila… Sa unang pagkakataon makakalabas ako sa loob ng kinikilala kong tahanan. Umupo ako sa sala hinawakan ang lamesang galing pa sa lola kong sa pagkamatay nya ay pinanganak naman ang sakit ko… Wala paring pinagbago matibay parin ito kahit bakas na ang mga gasgas ng lumipas na taon.. Nag-iisang anak lang ako ng pamilya, nag-iisang may dala-dala ng maraming problema, sabi ng mama ko mahalin ko ang sarili ko gaya ng pagmamahal nila sa akin. Pero para sa akin malas sila at naging anak nila ako…Sa halip na kasiyahan sakit pa ng pamilya ang dala ko..

Naramdaman ko ang malambot na kamay ni mama hawak-hawak ang kamay ko na mahigpit na nakakapit sa mainit at malambot nyang mga palad… Sa likod ni mama naroroon ang aking kaibigan, nais rin nya siguro sumama samin… napangiti ako at nagtaka, mukhang mabilis syang lumaki at magbago ng itsura napaisip tuloy ako kung ilang taon na ang pagitan naming dalawa… Pinakilala ko sya kay mama pero sinagot lang ako ng ngiti at mahigpit na yakap , sana di minasama ng kaibigan ko ang di sakanya pag-pansin ni mama…..

Unexplainable

2009-09-08T09:24:00.000-07:00

I’ve felt something similar to this many times before, so why does this time feel like something totally new. The tears are the same, but I don’t think I’m sad. I think it’s because for the first time, I put someone else before myself. I put someone else happiness before mine, something I never thought I would be able to do. What makes this time so different from all the others? I’m feeling a change in myself, for the better or the worse; it’s too soon to tell. My heart is pounding so hard, it’s the only sound I hear, it’s drowning out the constant clicking sound of the keys on my keyboard. Is it OK to feel like this? As if something inside of me has sprouted new life, as if I’m not myself,

I've been feeling a lot less like that since I realized that science can't answer questions like "How love been started?” A "theory" is just a set of statements that predicts the probabilities of every possible result of every experiment of the kind specified by the theory. More succinctly: A theory is an algorithm that tells us the probabilities of possibilities.

The only question that science can answer is "How accurately did this theory predict those probabilities?"

Hays.. This is enough.

Fresh In my Sight..

2009-09-01T08:42:00.000-07:00

I can no other answer make, but, thanks, and thanks.
- William Shakespeare

I consider myself as one of the blessed person in my existence I can’t imagined how blessed I am that I met a group of extraordinary people that helped me to out glow my talent.

Groups of a normal person turn as a supernatural human.
Sacrifice their blood, sweat and knowledge not to turn their gold to rust.
The sage to their own profession, the so called uncanny and unbounded not just only to a certain talent but a broad to their line but, instead of considering their selves as tremendous they remain peer and balance.

A web designer that filled me a perfect combination of jokes and profession,
Illustrator that imbibe me full of kindness and cooperation,
Programmers that encodes me a respect and considerations,
SEO’s that links their stories that I been treasured.
Flash programmers and designers that shared secrets and thoughts that unlocked my recluse life,
And to my co-trainees that trembling just to shout out how thankful we are.
Thanks for the experience, knowledge and friendship that you shared…..
Thank you Fresh Insite.!

xiaoyu & Fl

2009-08-16T22:09:00.000-07:00

Ayukong umuulan, dahil maraming gawaing nasasayang sa tuwing inaabutan ako ng ulan.
AyOko ng nararamdaman kong wala akong silbi,
Ayukong makipag usap ng matagal sa di ko kilala lalo na kung alam kong mas ahead sakin...
AyOkong makinig sa payo o opinyon ng iba dahil ayukong mabago ang gusto kong paniwalaan.
Ayukong may maka alam ng nararamdaman ko, yokong isipin nilang mahina ako...

Sensitive ako kaya ayokong naririning mga naging pagkakamali ko..

Noon, lahat ng iyon nasa bokabolaryo ko, pero habang dumdami ang nakikilala kong tao..
Unti- unti naring nabubura ang mga bulok na kaartehan ko..
Maganda ang naging epekto sa akin ng mga taong nakakasalamuha ko... kaya masaya ako..

Sabi nila magaling ako makisama sa ibang tao, kaya kong makisalamuha kahit sinong makita ko.,
Masaya akong marami akong nakikilala masaya akong nakikinig at nagbabasa ng mga blog ng buhay nila..Pero kung minsan di madaling makinig at tumanggap ng mga istorya nila...
Kung minsan naiisip kong para akong Jack in a Box, pag labas ko sa kartong kinatataguan ko at di natuwa ang isang tao itatapon na lang ako sa isang sako..

Para akong isang malaking barko, kaya kong sumoporta ng ilang tao patungo sa gusto nilang puntahan pero hindi lahat kaya kong suportahan wala kong sagwan para sila ang mag tama ng mamamali kong daan. At gaano man karami ang kayang isakay may limitasyon parin at kahinaan.
Masaya akong mag isa pero mas masaya pla akung may kasama, mas masayang may kausap ka, may ka kwentuhan ka, may kakampi ka..
Nabuhay ako bilang isang gagambang nakakulong sa isang kahon ng posporo at namumuhay sa sariling sapot ko.
Di naman masamang makulong sa sariling paniniwala, ang masama sa sobrang paniniwala sa sarili mamatay kang nakakulong sa sariling sapot ng paniniwala mo.. di mo mararanasang makiapak sa sariling sapot ng iba, walang bonding, walang hapiness walang friends..
Kaya ayukong makisama sa ibang taong namumuhay parin sa sariling sapot nila..

Walang rules, walang pinaniniwalaan bukod sa sarili nilang RULES AND REGULATION.

Pero sa kakatuwang pangyayari nakaaya ako ng isang taong kumain ng hongkong style, kahit napipilitan sinasabayan parin akong kumain.. Isang taong napagsasabihan ko ng mali at napapagalitan kung minsan..Nasasabi ko yung mga ayuko, Malalalim na sikreto , At mga paniniwala kong akala ko ako lang nakakunawa kahit mali pero pareahas ko rin pala ng naiisip..

Ang taong may sariling rules ang regulation, yung taong naka-apak sa sarili nyang sapot, yung klase ng taong ayukong makasama.... Magiging kakampi, kuya at kaibigan ko pala..
Sa di inaasahang pangyayari natuto akong maniwala at makipag kwentuhan ng di nakakatuwa at di dapat pinag kukwentuhang mga bagay...
Mas lumawak ang nalalaman ko, nakatagpo na ako dati ng ganitong tao, pero di ko akalaing makakatagpo ako ulit..
Nakakatuwang isiping nagkaroon ako ng isang kuya na nakakapitan ko pagkailangan.
Nagsisilbing diary ko sa mga oras na kailangan ko ilabas ang nararamdaman ko..
Wala pang higit sa taon ko syang kakilala pero parang kasama ko na sya mula nung pagkabata pa...Ayukong isipin na darating yung araw na di na namin kilala ang isat-isa, di na kami nagkakapalitan ng mga idea... Yukong mamiss yung pag dedebate naming natatapos rin sa iisang paniniwala...

Nagpapasalamat akong nagkaroon ako ng kakilalang hindi inuupan ng kalaban dahil adik sa tekken! kuyang adik sa pag-cocompute ng matrices, pag proprogram sa .Net at pagpapagalaw ng mga nadedesign kong page ^^ Pati naring sa mga dinousaurs, earth, circles , fogs, trees at elevator ;p

Ngayon , di na ako naiinis sa tuwing umuulan, Dahil kung minsan yung ulan pala ang nagsisilibing daan para makapag pahinga't makapagkwentuhan...

-jollibee

All over again..

2009-08-12T07:43:00.000-07:00

Isn't what people have always been wishing for? Just live a happy moment again and
again... But there is a problem in that reasoning. What is the value of a happy moment if
it is surrounded with million other happy moments? What is the value of good if there is
no bad. What is the value of love if there is no hate? What is chocolate if there is no
bitterness? Do we really wish to live the happy moments only?

One of the happiest moment in my life..
Monday of July 16,2009..
It was the first night that I spend in my house for about 2 hours sitting on a chair
eating food that I and my mom had cooked. I enjoy that meal like nothing else in the world.
I finally after all the problems in a place that I could call home. The conceptual meaning of home, the notion that is home. I was having a meal that worth every peso. If I close my eyes, I can still taste it.

That moment came after a long period of misfortune was for me the beginning of a new life.
I had just done with my projects, thesis, assignments and other stuff with my million school
activities and lost all my notes for a single day!! but I don’t care.. I can still borrow
Some notes from my friends and start all over again but instead of that, they gave me some
handouts.. not bad at all! XD The next day, someone commented at my friendster telling that
one of my closest friend in high school died.. I don’t know how do I response, but in the
end of the day i realized one thing..

"Because God has said,
'Never will I leave you;
never will I forsake you."

If this is true and it is, then the Lord will neither leave the believer nor forsake him
even for a moment even when he/she dies. If the Lord is in heaven then that's where the
believer will be when he has left this earth in physical death.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

A lot of people say they want to get out of pain, and I'm sure that's true, but they
aren't willing to make healing a high priority. They aren't willing to look inside to see
the source of their pain in order to deal with it.
~Lindsay Wagner

To my little eyes it worth the world.
It was the one thing that made me believe that things can get better.
My eyes and my thoughts are getting heavier. The time has once more took its toll over me.
I cannot think of any better description of what I just said, but I think I’m healed..

cramp

2009-08-12T07:42:00.000-07:00

“my ignorance cramps my conversation”

Masaya ako sa paraan nagpapasaya ko yung iba..
Pero pag dating sa sarili ko di ako makapag desisyon at makapili ng paraan kung pano ako sasaya ...
Di naman ako mahirap patawanin mababaw lang kaligayahan ko kasing babaw ng tubig sa inidoro…

Kaya nung araw na magising akong may pusa sa harapan ng pintuan ko, tuwang tuwa ako...

buong araw kaming magkasama, pag may problema ako sya pinag bubuhusan ko ng sama ng loob at kahit walang sagot ayos lang sa akin iyon..
Di ko namamalayan na habang tumatagal Di ko na sya masyadong nakakasama dadaan ang isang araw na hindi ko namamalayan kung kumain na ba sya…?
Pero nang magising ako ulit nasa pinto ko ulit sya nakatitig sa akin at parang may gustong sabihin,. Kinuha ko sya at muli kaming nagkasama, kahit may ibang pusang nakatambay sa pintuan ko hindi ko naisip na ipagpalit sya..
Pero dumating ang araw na hindi ko na sya napapansin, hindi ko na rin sya nakikita sa pintuan ko, wala na akong nakikitang pusa na kumakalmot sa mukha ko.. at kahit ika sugat ko pa.. ok lang masaya parin ako..
Wala na ring sumisigaw at sumasalubong sa tuwing darating ako..
Wala nang mapupungay na mata na tumititig sa mga mata ko..
Nagising akong wala sa sarili ko.. nakalimutan ko na ang pusa ko,ayun ang sabi ng utak ko.. at pinasya ko na rin na wag ko na syang isipin..

May iba pa namang pusang nasa pintuan ko di ko lang sila magawang papasukin,. Hindi sa ayaw ko, kundi dahil ayokong pumili..
Hindi ko sila pedeng piliin lahat, kung pwede lang matagal ko ng ginawa..

Sa paglalakad ko di ko alam na may mga bubog na akong naapakan kahit dumudugo na paa ko tuloy parin ako sa paglalakad, di ko pinapansin ang sakit gusto kong maging manhid..!
Pero pag dating ko sa lugar ng pinang-galingan ko muli ko nanamang nakita ang pusa ko.. gusto ko syang yakapin at alagaan.. hindi ko masabi sakanya pero hindi na rin mangyayari iyon.. Malabo na…

Nakakalungkot pala…. Sobra…
Lalo na nung nalaman kong may ibang nag aalga na sa kanya,,, at di ko na sya mababawi pa…

footbridge

2009-08-12T07:41:00.000-07:00

ngayung araw lang ako nakaranas ng kakaibang pangyayari sa buhay ko..
di ko alam kung paano at bakit at kung anu ang dahilan..

kung ano ngyari? kukwento ko na..

kanina lang mga hapon, pinasama ako ng tita ko sa may bandang coa kahit malakas ang ulan at kahit masamang pakiramdam sumama parin ako at kung bakit ako ang isinama nya ewan ko?..
mejo napagod ata ang ulan kya nag pahinga muna sya,.
buti na lang kasi pauwi na kami sa amin...

sa may footbridge na kami banda may tumawag sa tita ko kya naman ako lng naiwan sa footbridge na yun..

iba pakiramdam ko.. di ko ma explain kung ano? prang may kakaiba.. kadalasan kasi maraming mga taong dumadaan dun ...kya siguro naninibago ako..
nasa dulo ako ng footbridge at nakatanaw din sa kabilang dulo nito .. sa wakas may nakita rin akong tao
gaya ko nasa mag ka parehas kaming nasa dulo ng footbridge ... aminado akong hindi ganon kalinaw ang mata ko kaya naaaninag ko lang sya.. sa kung anong kabaliwan ko.. naisip kong takutin sarili ko.. kya pinakiramdaman ko ang naaaninag na tao... saka ko lang naisip na nakatitig sya sakin.. alam ko ako ang tinitignan nya.. alam ko yun.. nararamdaman ko.

lalong nagbago pakiramdam ko.. di ako makatanaw sa baba kung san may kausap tita ko..

"kakabanas naman!" yun na lang nasabi ko.. naisipan kong lumapit sa babaeng nakikita ko.. at kung bakit ko yun naisip malay ko! at naiinis ako kung bakit ko pa naisip yun! O____o

at sa dami na ng hinakbang ko hindi parin ako nakakarating sa kinatatayuan nya... kung bakit? ewan ko.. habang palapit ako ng palapit parang pahaba ng pahaba ung footbridge pero hindi sya humahakbang palayo sakin... natatakot na ko ... di na to biro di rin ako nag iimagine nang kung ano ano alam kong totoo ung nangyayari sakin..

mamatay na ba ko? isa na ba to sa mga sign?

di ko na tinuloy ung balak ko.. di na ko gumalaw sa kinatatayuan ko..buti na lng narinig ko tita ko ..
sa kung anong nasabi nya? lalong gumulo pag iisip ko.., di biro yung araw na ito at sa mga nakasulat dito walang kulang walang labis,. eto naranasan ko!.. kung maniniwala ka man o hindi wala na ko magagawa..

tita: tara na...
ako: uwi na tayo?
tita: di pa nga tyu nakakarating sa pupuntahan natin uuwi na tayu?!

sheyrinG Ar tOts... for the emo's

2009-08-12T07:35:00.000-07:00

No one enters a serious romantic relationship anticipating a breakup, but it can happen. And no relationship is immune, Breaking up with someone you deeply care about can mean a bitter fall from the heights of joy to the depths of rejection. Dreams can turn to nightmares and desires drown in depression. However, a broken heart need not leave you in pieces. When your relationship is on the rocks, here's how to keep yourself together.

1. Don't fall apart. Instead, take a deep breath. Smile, even though faintly, and calmly say, " sorry you feel this way. I was hoping our relationship would be a long-term one. But I respect you too much to try to force you to love me. I hope we can remain friends, but the most important thing is to allow God to lead us." This speech can blow the other person away--and hopefully pave the way for a continuing friendship, even though it's not a growing one. You don't have to part enemies.

2. Don't do something foolish. A breakup is not the end of the world, regardless of your pain. The feelings of rejection are temporary. Don't do something impulsively that may alter your life significantly.

3. Don't turn bitter and try to get back at the person who has rejected you with, what I call, psychological murder. Words said at the time of breakup can be deadly. No matter how hurt and angry you may be because of the way you have been treated, if you say hateful things and assassinate his or her character, it's almost impossible to resurrect a friendship. Remember, vengeful feelings and actions have a tendency to boomerang, and you may end up being the person hurt most deeply.

4. Don't beg. "Oh, I just can't live without you. You mean everything to me. Please, let's try again. Please, please, please..." If that's your attitude, the other person may end up going to great lengths to avoid you and the guilt feelings you have caused him or her to experience. No matter what you think, you can live without that person. You may not feel that you can--but you can! Keep telling yourself that.

5. Don't isolate yourself after a breakup. When you're hurting, you need friends who will support you. Allow your friends to comfort you and to be a sounding board for your feelings. Rejection makes you want to hide rather than socialize with others who may ask questions or feel sorry for you.

You may want to spend some time alone to sort out your feelings, but as soon as possible, get back into society. Do things that you enjoy. Keep busy. Set new goals and move decisively in that direction. Step out and get involved in helping others. Healing will come much more quickly this way.

6. Don't be ashamed to grieve over your loss. The more serious your relationship, the more painful a breakup will be and the more you will need time to grieve. During this time you may go through four different stages. At first you may deny that the breakup is actually happening. "He's just infatuated with this other girl and will return to me" or "It's just her time of the month. In a week or so things will be OK."

As it begins to dawn upon you that this breakup is real, you may experience anger toward the person. Here's where you have to guard yourself carefully so you don't act out your angry feelings in an attempt to get back at that person.

The third stage is to blame yourself for what has happened. "If only..." You may need to discuss your feelings with others so they can help you sort out the reality of the situation from your irrational thoughts. Talk about what you did or didn't do to cause the breakup. Don't blame yourself unnecessarily; this will only add feelings of guilt to your load of grief.

Finally, true grief takes over when you realize and accept your breakup. Probably the best thing you can do when the full impact hits is to have a good long cry. Sob your heart out. It will help, it really will.

7. Don't jump immediately into another relationship. You need time to heal. The more serious your relationship, the more time you'll need. You may be very vulnerable during this period. Because you are used to being close to another person, you now may crave closeness.

8. Don't punish yourself. Rejection causes feelings of self-doubt and sometimes self-hate. Don't fall into the trap of equating your value to whether or not you can hold a relationship together. Accept God's value of you. Because He made you and died for you, you are of supreme value to Him. To help you over this period of self-blame, you may have to practice some positive self-talk. Remind yourself of all your good qualities.

9. Treat the other person kindly. There is good counsel in the proverb that says, "If your enemy is hungry, give him food! If he is thirsty, give him something to drink! This will make him feel ashamed of himself, and God will reward you" (Proverbs 25:21, 22, TLB).[DAGGER] Why not do the unexpected and say something nice about the other person? I have a feeling it will surprise him or her, and you will probably find your feelings of rejection will heal faster when bathed in a positive spirit.

10. Don't give up on God. Now is the time to lean on Him. Let His Spirit talk to you and minister to your needs.

"NGOYTY"

2009-08-12T07:26:00.000-07:00

Imposibleng maging kaibigan ang mga taong hindi mo kilala ng lubusan.

Sa mundo ng pinagsama-samang milyong milyong taong mag kakaiba-iba
ang paniniwala,kagustuhan,kakayahan,kaugalian at maging sariling kasiyahan..

May ibat-ibang trip, kanya-kanyang kalokohan
hindi mo alam kung mga biroy mo bay masasakyan.
hindi mo alam kung ang mga sinasabi nilay paniniwalaan?

pero sa pag dive ko sa tonetoniladang lupon ng mga tao,
nakahanap ako ng grupong babago sa radar at tono ng pag-iisip ko,.

Grupong nagkabuklod buklod dahil sa iisang "BOBong" tao.

Maniwala ka man o maniwala ka man
dapat mo talaga itong paniwalaan.
Gusto mo man o hindi,
dapat mong magustuhan..

Wag na kumontra kung ayaw mong ikaw ang mataya.!

Naguluhan kaman sa mga pinagsasabi ko kailangan mo
parin ituloy ang pagbabasa mo..

~OPTOPIK~

balik sa pinag-uusapan........

Dahil sa pagsama ko sa mga taong walang mukha,
luminaw ang paningin ko..
Sa mga taong may iisang tenga,
nabingi ako sa kakatawa..

Minsan mo lang sila makasama, pero parang sampung taon na
kayong magkakakilala.

Hindi sila lion para sakmalin ka,.
Hindi sila parrot para pagtawanan ka.

kung hindi mo kayang tumawid sa isang milyang ilog,
lalabas sila mula sa kinatatayuan mo't isasagwan ka..
(hindi ang sarili mo kung hindi ung pangsagwan! wag ng pilosopo!!)

At mula nuon nag-iba ang paningin ko sa mga taong
akala ko'y sa monitor ko lang makakatawanan.

At mula sa pag ikot-ikot ng mga kurdon ng salitang nilalabas ng
faber castle 0.5mm(pen) ko..
Dito na mauubos ang tinta ng gasgas na pinagsasabi ko...

*hindi lahat ng matagal na piniprito malutong*

mga naging inspirasyon:
=)) ;))
:D :-j
+)) Submit Reply
-)) popong and friends

IntroBoPi

2009-08-12T07:21:00.000-07:00

BABALA: kailangan ng malawak na pag-unawa..

Sa karaniwang karneng giniling sa loob ng ulo ko, ,
nagtatago ang tanong na bakit nga ba may mga taong tinawag na bobo?!
bobo sa paraang ano?
bobo sa anung uri at kalagayan ng tao?

Sabi nila bobo raw ang taong nadadapa,
bobo ang taong bagsak sa mga araling hindi mo alam kung saang lupalop nang galing!
bobo ang tamad,.
bobo ang mahina sa batobatopik,.
bobo ang hindi marunong mag-sulat?
bobo ang hindi marunong bumasa?
lahat BOBO... pero tinatawag pa rin nilang tao!!

Sa lugar kung san nabubuo ang sako-sakong bobong tao sa mundo,
nais kong sumigaw at warakin ang sapot na bumabalot rito...

Nais kong ibato ang kaisipang lumalabas sa loob ng paniniwala ko..

Na,. hindi lahat ng bobo.. bobo!
hindi lahat ng matalino.. matalino!

para mong sinabing lahat ng basurero, basurero na habang buhay.,.
lahat ng karpentero, karpentero na habang buhay., na hindi na sila pwedeng magtayo ng sarili nilang pako't kahoy na may simento at masayang pamilyang bumubuo sa simpleng pundasyong ito.

Sa madaling salita... Lahat ng tinatawag na "bobo" matalino!

Matalino sa paraang kaya nilang makisakay sa matulin na takbo ng magulong buhay..
kaya nilang kumaing naka kamay
kaya nilang magsaya na walang kumokontra
kaya nilang matulog sa lansangan
kaya nilang ipamigay ang isang patak ng tubig sa taong mamamatay na sa uhaw..
kaya nilang makisama sa mga taong hindi man lang nila kilala
kaya nilang sumigaw at sabihin ang lahat ng saloobin na gumugulo sa kanilang isipan at higit sa lahat..

Kaya nilang mag-sakripisyo ng sariling buhay kapalit ng wala!
At kaya nilang sumalo ng barkong papalubog na pero maayos pa ang makina...

"walang tunay na bobo sa mundo kung hindi ang mga taong naniniwalang bobo ang mga pilipino!"